Om maar meteen even terug te komen op de educatieve waarde van aircrash investigations: terwijl we dwars over afganistan vlogen kon ik me vaag herinneren dat de mannen in de neergehaalde DHL carrier zich boven de 3 km geen zorgen meer hoefden te maken. 11 kilometer was dus ruim voldoende.
1 aflevering lie to me gekeken en verder 11,5 uur lang naar het flight update schema gekeken om koers, snelheid, hoogte en voortgang in de gaten te houden. Conclusie: als je de schaal van de kaart maar groot genoeg maakt is 945 km/h echt zo snel nog niet. Nog 1 uur wachten, 50 min vliegen en 2 uur met de jeep (aka nice car) en dan zijn we bij Sam (en onze redhaired cousins).
Posted from Klia, Selangor, Malaysia.
Boarding
11 en 10 kilo spullen op de band. We kunnen dus nog een kleine 20 kilo shoppen. Dat is alvast goed nieuws. Om maar meteen riskant te beginnen zijn we onze reis gestart met een ritje fyra. Mijn blinde vertrouwen in deze prachtige roze trein werd bekroond met een fantastisch punctuele aankomst op schiphol. Nu is het wachten begonnen. Ik vraag me ondertussen wel af of het echt wel zo verstandig was om gister de hele middag aircrash investigations te kijken (normaal gesproken toch een van mijn favoriete programma’s, spannend, emotie EN educatie). Maar als zelfs fyra punctueel is zal het lot ons goed gezind zijn. Martijn staat ondertussen met 5 kleine kinderen samen met zijn neus op het raam te kijken naar de glimmende Boeing die ze voor ons voorrijden. Kuala Lumpur here we come!
Posted from Schiphol, Noord-Holland, Netherlands.
Voorbereidingen
De voorbereidingen zijn begonnen.
Posted from Voorburg, Zuid-Holland, Netherlands.
BA
De meneer in Urugay rook even aan mijn paspoort en zette toen heel snel een stempel. Ik mocht Argentinie weer in en ook weer uit. 6 keer een rij van 134 wachtenden voor ons later zijn we bijna klaar voor de laatste wachtrij van vandaag, het boarden. Zijn jullie klaar voor de foto’s?
Moed in de nieuwe schoenen
“You changed car for biecieklettes!” riep de jongen van de camping met een mengeling van verbazing en vermaak in zijn stem toen we nadat we met een auto de camping verlaten hadden aan het begin van de middag aan het einde van de middag op mountainbikes de camping weer opfietsten. Nu was fietsen een groot woord voor het krabbelen wat ik deed, de weg naar de camping had een stijgingpercentage van een procent of 20, was in het kleinste verzet eigenlijk nog niet te doen. Lopend met fiets ging ook niet, dus trappen!
Vandaag hebben we een loepje van 60 kilometer gefietst en het viel niet mee. Op kilometer 6 dacht ik: het is vast even inkomen. Op kilometer 12 dacht ik: het eerste stuk was vast lastig, als ik nu eerst eens een reepje eet. Op kilometer 24 zakte de moed me definitief in mijn nieuwe – niemand zal dit geloven, maar het was bittere noodzaak dat ik nieuwe gympjes kocht. Wel eens geprobeert te fietsen op slippers of bergschoenen? – schoenen dat het nog wat ging worden. Al puffend heb ik de 60 km toch voltooid met op het einde enorme zadelpijn. Heb die brand new mountainbike praktisch de winkel terug ingesmeten. Houd dat ding!
Morgen gaan we 20 uur in een bus zitten (gelukkig op een grote, zacht stoel) en terug naar Buenos Aires.
People watching
De walvissen waren zeer verheugd met onze komst. Ze vonden het buitengewoon gezellig dat we even langskwamen en illustreerden dit door luid met hun flappers, flippers en andere indrukwekkende uitstulpingen op het water te slaan. Halverwege de cruise veranderde het dan ook van whale watching in people watching. De walvissen deden hun uiterste best om te zien welke idioten zich nu weer in zo´n bootje gehezen hadden. Was dat nou ook een walvis in die boot of gewoon een hele dikke man uit Whales? Hebben ze nu allemaal een foto van mijn staart of moet ik nog even een keertje duiken? Nog niet zo makkelijk voor een walvis aangezien ze om ons te zien helemaal ongedraaid uit het water moeten komen.
Gezelligheid!
Mario
Het enige wat we van zijn vrolijke introductie meekregen was dat hij Mario heette. Vervolgens heeft Mario zich niet van zijn stuk laten brengen toen onze medereizigers de film op spaans wilde ipv engels, heeft hij de wc schoongehouden en ons van drinken en om de zoveel tijd airco voorzien. Mario maakte van onze busreis een klein feestje. Voor zover een reis van 26 uur een feestje kan zijn.
Uit het raam kijkend heb ik me vooral verbaasd over het niets. Zelfs schapen vonden het niet de moeite waard op de grasvlaktes een grasje te kouwen. Helemaal niets, geen berg, geen huis, geen dorpjes in de verte, niets. We zijn in Puerto Madryn. Morgen gaan we op bezoek bij de walvissen. Ik hoop dat het gelegen komt.
Chili Boot Camp: final
Dag 5: terugreis. Inpakken, het beloofde land gedag gezwaaid en weer 3 uur met de bus terug.
We zijn nu weer in Puerto Natales, op de camping. Straks lekker uit eten, morgen vertrekt om 11 uur de bus naar Rio Gallegos. Daarna gaan we ´s avonds meteen door naar Puerto Madryn. Walvissen!
Chili boot camp: dag 1
Dag 1: 3 uur bus, 1 uur wachten, 1/2 uur katamaran en we waren met al ons hebben en houden in refugio Lago Pehoe. Middagprogramma was 4 uur lopen om een gletsjer te zien.
Highlight: zo veel ijs! en zo veel wind!
Uitdaging: de aanschaf van het eten ´by creditcard´ wat natuurlijk niet in hetzelfde rijtje kon als…enfin.
Opmerkelijk: Pasta gekookt voor de pastasalade de dag erna, lekker al dente!
De ontvangst bij de refugio was niet echt hardverwarmend te noemen. We wilden camping met full board, we hadden alleen eten meegenomen voor de dag dat we niet bij een refugio stonden. Gelukt uiteindelijk, maar niet van harte. Eten was eigenlijk ook smerig, maar naar een paar uur wandelen door de kou eet je alles. De gletsjer die we gezien hebben was fenomenaal.
40 km/h op de snelweg
Een groot gedeelte van onze 17 uur durende busreis gisteren was daadwerkelijk over de highway. Je stelt je er heel wat van voor en 40 km/h valt dan wat tegen. In Nederland wordt deze lage snelheid vaak veroorzaakt door de hoeveelheid medereizigers, hier kan dat met een geschatte hoeveelheid passerende auto´s van 8 per uur het probleem niet zijn. De snelheidsbeperking worden hier in zijn geheel veroorzaakt door infrastructuur. De highway was namelijk UNPAVED! Noem het dan ook geen highway!
Busreis was verder beter dan je zou verwachten bij een busreis van 17 uur. Onderweg gezien: 23 lamaneefjes, een 50-tal flamingos, 1765 schapen, 8 koeien, 14 struisvolgels, 6 dolfijnen en 3 hele slechte films.
We zijn nu in Puerto Natales, waar iedereen in afwachting is of terugkomt van een trektocht door Torres del Paine. Morgen zijn wij aan de beurt.
De meneer van de camping doet onze was en we slapen en eten nog wat bij en dan zullen we er vast klaar voor zijn.
Sommige van jullie zullen het al begrepen hebben, maar er staan foto´s op mijn flickr. Zie verwijzing in het de balk rechts in uw scherm.