Mijn zaklamp! Mijn zaklamp vergeten. Als je voor zonsopgang ergens op een uitzichtpunt moet staan dan moet je natuurlijk in het donker omhoog. Gelukkig hadden onze Italiaanse lotgenoten naast drie vieze nare jassen ook twee zaklampen gehuurd en konden we op hun licht meeliften.
Wat een leven hebben de bewoners hier. Voor dag en douw op iedere morgen, paard opzadelen en zorgen dat je met zijn 2en paraat staat. Om je vervolgens bij 46 collega’s te voegen met dezelfde hoop om een ritje naar boven te verkopen. “horse ride sir?” (ze spreken me hier met sir aan, blijkbaar heb ik die hakken echt nodig… (ja Hans, ik blijf ze lekker voorzetten voor je)).
De zonsopgang was echt heel gaaf. Er kwam nog een hoop rook uit de Bromo. En onderweg naar de voet van de vulkaan werd de laag met as steeds dikker. Er lag minstens een meter. De hele omgeving was veranderd in een woestijn van vulkaanas. Met kleine duinen door de wind. Heel heel indrukwekkend. En het licht was prachtig om half zeven ‘s ochtends. Wat een bizar begin van mijn 30ste verjaardag.

Posted from Ubud, Bali, Indonesia.

Ook in Indonesië wil nog wel eens een vulkaan uitbarsten. De meest indrukwekkende van Java en daarmee ook de meest toeristische, Bromo, heeft een paar maanden geleden nog van zich laten horen. Het goede nieuws was: hij was weer zodanig gekalmeerd dat we weer in de buurt mochten. Het slechte nieuws: ding schijnt vooral bij zonsopgang erg mooi te zijn en dat houdt in: 5 uur ‘s ochtend op het uitzichtpunt met je camera paraat staan. Bij great tours in Jogja (ik heb nog veel teruggedacht aan hotel the grand in scarborough) hebben we een tour geboekt: Bromo, ijen en dan door naar de ferry naar Bali. Onderzoek vooraf op internet sprak vooral van hele slechte tours en oplichters. We waren dus al een beetje mentaal voorbereid. We vertrokken om acht uur ‘s ochtends uit Jogja en om een lang, lang, lang verhaal kort te maken: om tien uur ‘s avonds waren we in het hotel boven op de berg. In het slechtste hotel waar ik ooit geweest ben. We werden ontvangen door een hoop kleine ventjes (in dit geval wordt de mannelijke versie van “vrouwtjes” bedoeld, voor de kenners) in enorme jassen en met enorme mutsen. Het was, zo gokten we, 15 graden. De reden werd ons snel duidelijk. De verkleedpartij was voornamelijk bedoeld om hun argument dat het erg koud was kracht bij te zetten. We konden echt enkel nog gered worden door het huren van een hele vieze prijzige jas bij hun balie. Ik had mijn eigen jas en mijn vest waarmee ik inschatte dat ik het tot -5 wel zou overleven. Aangezien ik geen sneeuw had gezien onderweg schatte ik de kans dat het echt veel kouder zou worden bijzonder laag in. Nare nare ventjes.
Op dit soort momenten ben je erg blij met je eigen lekkere lakenzakje (wel vol jungle iewies maar mijn eigen jungle iewies). En we waren zo uitgeput van de reis dat ik zelf op een rots geslapen zou hebben. This better be worth it.

We zijn er. Ubud. Bali. Resort. Zwembad. Massage. Slapen. Eten Wifi. Ik schrijf jullie straks bij, maar eerst wil ik mijn huidige uitzicht met jullie delen en jullie bedanken voor alle verjaarsdagwensen. Bedankt!

Posted from Ubud, Bali, Indonesia.

Vroeger bij verstoppertje waren er altijd een paar punten buutvrij. Meestal lantaarnpalen. Hier in Jogja zijn het niet de lantaarnpalen maar ons Losmen, het chique winkelcentrum en binnen de muren van het paleis. Het spel wordt gespeeld met een handjevol Europese toeristen hier in Jogja, 24700 verkopers van diverse waren in kraampjes, 6700 “gidsen” en 79000 aanbieders van transport. Speelveld: het centrum van Jogja, condities: 39 graden. De kunst is om ongeschonden en zonder al te veel koopwaren de buutplaats te bereiken. Schade tot nu toe: 1 horloge en 5 bananen. Ik zou willen stellen dat we aan de winnende hand zijn.
De weg vinden is hier gelukkig makkelijk en ons hotel zit overal dichtbij. We hebben zelfs een zwembad (met waterval). We boeken tours naar de omgeving en naar de vulkaan Bromo en door naar Bali. Niet echt hardcore backpacking natuurlijk, maar ach het is wel lekker makkelijk. Eens kijken of al die andere Westerse toeristen soms bij de vulkaan zitten. Hier in ieder geval niet.

Posted from Yogyakarta, Yogyakarta, Indonesia.

De vakanties in Europa zijn nog niet begonnen. Hier in Indonesië is het de laatste week voor het grut en dat betekent: schoolreisjes!
Vandaag waren we op een sunrise tour (5 am weg, je moet er wat voor over hebben) naar de Borobudur en later ook de Prambanan. Toch een beetje the place to be hier op Java. De Borobudur loop je in een spiraal op en het schijnt dat dit meditatief rondjes lopen je naar verlichting brengt. Nu heb ik natuurlijk al een concentratiespan van een goudvis, het werd me niet makkelijk gemaakt. Er waren welgeteld 15 westerlingen in het complex. Al op ronde 1 kwamen de eerste kleine meisjes met hun juf op ons af. Of we ze misschien even konden helpen. Toen ik zeker gesteld had dat ze geen koopwaar bij zich hadden en ze niet wilden gidsen (ze waren een jaar of zes) dacht ik: ach, we zijn er nu toch. Ze bleken voor Engelse les een final exam te moeten doen wat bestond uit “making chit chat with foreigners like yourself”. Ik heb in mijn beste Engels antwoord proberen te geven op ingestudeerde vragen als: who is your favorite singer en is the Borobudur also famous in your country? Ze waren aandoenlijk (en heel goed!), maar hier begon het mee. Er waren ongeveer 240 kindjes voor een exam en dus 15 kandidaten (eigenlijk 13 want die twee rare midgets dames die in matching pants (en hun beentjes waren veel te kort waardoor een hippe 3/4 broek een niet zo hippe 4/5 werd waardoor ze NOG korter leken en die heupen nog kolossaler!) en matching sunhats mee waren werden niet uitverkoren. Wonder why… Een snelle rekensom leert jullie dat het niet bij dit ene exam gebleven is. De vragen bleven letterlijk hetzelfde waardoor we tijd hadden om antwoorden aan te passen ( Martijn hield opeens van voetbal tot groot genoegen van de mannelijke examinanten). Ieder exam werd afgesloten met een groepsfoto. Dit bleek vervolgens als inspiratie te dienen voor de andere 43 schoolklassen die geen examen deden. Zij wilden natuurlijk ook wel op de foto met mensen uit reuzenland. Ik moest om 4.45 opstaan en het was 35 graden. Maar dit scheen toch echt het moment te zijn voor een vastlegging in de Aziatische archieven. En zo werden we de attractie binnen de attractie. Say cheeeeeese!

Posted from Yogyakarta, Yogyakarta, Indonesia.

Toegegeven, de gemiddelde snelheid liet te wensen over. En de punctualiteit was ook niet om over naar huis te schrijven. Maar zeven en een half uur later waren Argo Wilis en ik vrienden. De beenruimte was fenomenaal en we zaten aan haar goede kant (de linker). Bij iedere stop kwam een man met een zaklamp en een hamer de onderkant van de wagens controleren. Dat zou een goed of juist een heel slecht teken kunnen zijn. Ik hield het maar op het eerste. Wily had ook TV, Kereta API TV (KA TV). Hierop was in een loop de top 10 hitlijst van Indonesische music video’s te zien. Na 7 uur kan ik deze nu fonetisch meezingen. De KA TV ging echter steeds stuk. Er was namelijk gekozen voor een heel goedkope tv met voor zover ik kon zien een videoband. Hier was echter een oplossing voor: de KA TV repair man. Zo hoefden we nooit lang in spanning te wachten of het nummer met de dames in rode jurken nog steeds op nummer 6 genoteerd stond. Misschien een suggestie voor Infoplus?
Wily bracht ons naar Yogyakarta. We hebben een kamer gevonden en de tour folders ingeslagen. Morgen eens kijken wat de koning/keizer/sultan hier bij elkaar gebouwd heeft. Voor de liefhebbers thuis heb ik een poging gedaan om iedere haltering te meten (maar ik had geen BUP), heb ik de seinplaatsing gepoogd te documenteren en heb ik foto’s van werktreinen en locs en van alles en nog wat. Dat wordt genieten.

Posted from Mlati, Yogyakarta, Indonesia.

Het geluid van de rivier en de krekels hebben we verruild voor streetnoise. De koele jungle breeze voor airco, we zijn in Bandung!
Vandaag was onze enige echte missie om twee tickets voor de argo wilis van morgen te bemachtigen. Treinen hebben hier namen. Fare enough. Het kaartje kopen was piece of cake (formuliertje, juiste rijtje) en we mogen mee morgenochtend op haar tocht naar Surabaya (maar dan tot yogya).
Valt hier verder niet veel te beleven. Er is heel veel verkeer, er zijn heel veel mensen, er zijn nog meer mensen met een plankje waar vanaf ze eten of drinken verkopen, er is moskee geluid en treintoeters. En er zijn heel veel dikke kinderen. Dat ook.

Posted from Bandung, West Java, Indonesia.

Toegegeven, ik ben niet altijd zo aardig voor ze geweest. Of over ze. Na de vakantie in Argentinië zijn ze in een hoek gesmeten, niet eens netjes schoon gemaakt, laat staan ingevet. Ik heb ze met regelmaat de lelijkste schoenen ooit genoemd, lomp onhandig en zwaar. Tot het laatste moment heb ik getwijfeld of ik niet toch gewoon sneakertjes in zou pakken. Maar vandaag een welverdiende lofzang op mijn bergschoenen. Zonder deze twee vrienden had ik niet heelhuids het dorp gehaald. Was ik hopeloos in een afgrond geglibberd, had ik twee stappen omhoog en drie naar beneden kunnen doen. Toen gister avond mijn rechterknie dacht: “zo is het wel mooi geweest meisje” hebben ze me zo stabiel op mijn benen gezet dat ik toch nog de drie uur vandaag gered heb. Ik houd van mijn bergschoenen!

Posted from Binjai, Sumatera Utara, Indonesia.

Na de trek op dag 1 was opstaan op dag 2 lastig. Fysiek lastig. Gisteravond hadden we een lijstje gekregen met spullen om in onze overnight bag te doen(slippers, lakenzak, schone kleren, bikini, zaklamp), we gingen slapen in de jungle. Er volgde een monoloog over ontzettend dikke matrassen (“me, i sleep on a rock but people tell me it’s not good”). Voordat we goed en wel de toast with fried egg tomato and cheese (letterlijk eerst toast dan ei dan een plak tomaat en dan een hele laag geraspte kaas) ophadden stond Amin alweer te drentelen. Vandaag echter geen haast. Mijn klacht over spierpijn werd vriendelijk in ontvangst genomen, maar hij leek niet echt onder de indruk.
Halverwege de tocht zouden we zijn broer ontmoeten en met zijn groep verder samen optrekken. Het eerste stuk begon met een pittige klim door de plantages.
Aangezien ik in de jungle ongeveer 1 liter zweet per uur heb ik mijn water veranderd in ORS. Vies, maar verstandig. Wat wel weer handig is is dat je dan niet zo veel hoeft te plassen. In de jungle zijn geen toiletten ( of juist alleen maar toiletten).
Misschien moet ik hier een kleine side note maken. Op de een of andere manier worden bepaalde dingen anders wanneer je op reis bent, vooral in warme Aziatische landen. Je spijsvertering krijgt een prominente rol, niet enkel in je doen en laten, maar ook als gespreksonderwerp. Ik zal daarom ongetwijfeld op bepaalde momenten uitweiden over zaken waarvan jullie denken: moet dat nou. Ja dus. Maar mijn excuses voor de overlast.
Goed, ik heb moeten constateren dat al mijn favoriete dingen hier samen komen: cacao, bananen en koffie. Fantastisch. Onze reisgenoten (of lotgenoten) waren drie Engelse mannen van rond de dertig. Could have been worse. De tocht in de jungle was weer zwaar maar ik ben als een aap afgedaald (letterlijk op sommige punten hangend aan een liaan omdat de grond te steil was om grip te krijgen). Ik wist nog vaag wat klim tips. Hakken naar beneden, klimmen met je benen niet je armen en je zwaartepunt ten alle tijden dicht tegen de muur of, in dit geval, jungle grond houden. Dus ik gespte mijn rugzak strak tegen mijn rug, trok mijn veters nog eens strak en stak mijn neus tussen de boomwortels boven me (ja daar was het steil genoeg voor). We zijn Jackie nog tegen gekomen, een mama gorilla en Suma met haar kleine. Van ver weg tussen de bomen heb ik ook nog een white headed gibbon gespot.
Om een uur of vier kwamen we op onze campsite aan. Er was een vuur en een houten constructie met zeil over de bovenkant waar vijf smalle, hele dunne matjes voor ons klaar lagen. Geen privacy, geen toilet en de douche was de rivier. So much for the comfort. De temperatuur zakte echter ‘s avonds tot een zeer comfortabele 22 graden en het eten was heerlijk. En: no Mosquitos at night in de jungle! Iets met de zuurstof uit de bomen. Na een nacht waarin ik vooral de afweging heb gemaakt tussen mijn trui aandoen en het minder koud hebben en mijn trui niet aandoen en een kussen hebben heb gemaakt werd het uiteindelijk weer ochtend. Er was weer een luxe ontbijt met toast en ei en tomaat en vers fruit. Godzijdank hoefden we vandaag nog maar drie uur te lopen en gingen we terug raften. We liepen nu door een stuk jungle waar bijna niemand kwam. Amin liep in draf voorop en wij volgden al vallend (als ik John mijn voorganger uit het oog dreigde te verliezen was vallen vaak een goede inhaaltechniek, je loopt wat blauwe plekken op maar dan raak je in ieder geval niet zoek. En ach als je maar weer op tijd een liaan of een boomwortel grijpt blijft de schade vaak redelijk beperkt). Er zijn veel foto’s, kunnen jullie straks ook een beetje meegenieten (zetten we de kachel lekker hoog, beetje met de plantenspuit en ik kan op verzoek natuurlijk ook jungle smell creëren voor de ultieme belevenis).

Nice was nu niet het eerste woord waarmee ik die car zou willen beschrijven. Ik heb panisch de kant van de weg afgezocht naar een clue dat we bijna in bukit lawang waren. Na een reis van 20 uur zonder slaap was ik zelfs tevreden met het ongezellige hutje en de rare rasta dude die ons uit de auto hielp. We waren er!
De verassing kwam daarna, het was nog een kwartier lopen. De rasta dude droeg mijn tas en ik hoefde enkel achter hem aan te strompelen. Hij kocht zelfs onderweg een fles water voor ons. En dat kwartier, ach dat kon er ook nog wel bij.
De dude bracht ons een stuk verder, naar een prachtige plek aan de rivier. Ipat, wife of Sam, en Sam stonden ons op te wachten en snelden op Martijn af: “marchske!” Dat ik dat uiteindelijk bleek te zijn mocht de pret niet drukken.
We kregen koud water en tissues voor het zweet met de woorden “welcome to the jungle”. De dude, Amin, bleek een groot fan van treinen. Dat plus het water zorgden er natuurlijk voor dat hij mijn nieuwe beste vriend werd. De vriend bleek ook een gids, hij wilde ons de komende dagen graag op sleeptouw nemen.
Onze kamer heeft een balkon met hangmat en kijkt uit op de jungle. Je kan aapjes zien terwijl je van een briesje geniet languit in de hangmat.
Vandaag begon met een grote mok zwarte koffie (“really?! No sugar?!”) en een banana pancake. Amin stond al een beetje te drentelen, we moesten op tijd weg om bij het voeren van de semi wild oeran oetangs te willen zijn. Amin had overigens zijn volgende transformatie gemaakt. Van rasta outfit naar professionele trekking kleren met logos van het park. Ook mijn transformatie was compleet. Met mijn lelijke afrits anti muggen broek mijn trekking shoes (waar die broek inging voor tegen de mieren) en mijn zweethoofd. De trek was fantastisch. Er leeft zoveel in die bossen (76% van alle soorten meen ik mij van Discovery te herinneren). Ik liep het eerste uur zeer trots in de rondte met al die nat geo wild voorkennis! We hebben orang oetangs gezien, bij het voeren maar later ook nog veel in het wild. Eentje heeft zelfs een tijdje achter ons aangelopen op het pad. Ze was vroeger bij mensen en weet nog steeds prima hoe ze een banaan moet uitonderhandelen met de gidsen. (terwijl ik dit schrijf steekt er een aapje zijn hoofd om de hoek van het dak om te kijken of hier nog iets te eten is). Rond lunchtijd begon echter langzaam het besef door te dringen dat mijn mentale tv voorbereiding toch niet zo ideaal was. Ik had wellicht me beter op de fysieke voorbereiding kunnen storten. We hebben gepicknickt bij een waterval en liepen daarna nog tegen een paar grote zwarte apen aan. Verder nog een hoop bomen. Heel veel bomen.
De tocht was best zwaar, veel hoogteverschil en met een luchtvochtigheid van om en nabij de 108% is dat best pittig. Nu tijd om een beetje uit te rusten. Morgen gaan we een overnight trek doen. Slapen in de jungle!
Samengevat kan jungle smell door jullie thuis bereid worden door de volgende ingrediënten te mixen: vochtige bladeren, vochtig hout, tijger balsem, after bite (met aloë Vera), anti bite (met veel DEET) en heel veel zweet. Welcome to the jungle!

Posted from Binjai, Sumatera Utara, Indonesia.