Het naar verluid prachtige Phu Quoc mag ons door Vietnam Airlines door de neus geboord zijn, Nha Thrang maakt gelukkig beachwise veel goed. Gisteravond zijn we opgehaald van het treinstation door de meeste shiny jeep die ik hier in deze krappe drie weken gezien heb en vandaag hebben we van de blauwe zee en het witte strand kunnen genieten. Daar moet je het ook wel een beetje mee doen, want verder is het hier om te huilen. Vanaf het strand heb je (naast natuurlijk die blauwe zee) uitzicht op een kabelbaan, hoog boven het water. Ja, lieve lezers, een kabelbaan van ongeveer een kilometer lang. Verder is er op ongeveer een kilometer voor de kust een eiland waarop met immense grote witte letters (denk HOLLYWOOD) de naam van een resort prijkt. De oplettende lezer heeft nu natuurlijk 1 plus 1 bij elkaar opgeteld en juist geconcludeerd dat deze infrastructurele verfraaiing aangelegd is op kosten van dit resort om dikke chineesje en Thailand zieke engelsen te vervoeren van en naar het eiland. Daarnaast zijn natuurlijk de nodige bouwwerkzaamheden in de vorm van enorme hoteltorens allom vertegenwoordigd. Wanneer je dit alles even wegfilterd en onder de noemer “wat leuk dat ze zo lekker opbouwend bezig zijn” plaatst, is het hier prachtig. Morgen nog een halve dag en dan begint de lange terugreis. Nu al!

Onderdeel van mijn ultimate scheme om meer kleding en schoenen te verkrijgen en dus langer in Hoi An te blijven was een deal om mee te doen aan een cooking class. Velen van jullie zullen bekend zijn met mijn voorliefde voor alles wat maar enigsinds met koken te maken heeft. Het was dus even incasseren toen de les geboekt werd. Wat ik al niet over heb voor een paar schoenen.
Vandaag was het zo ver en om 11 uur ‘s ochtends moesten wij ons melden voor een tocht over de markt. Hier heb ik kennis gemaakt met de eerste vietnamees die verstaanbaar engels sprak (er zat zelfs wat ozzie accent in) en die behoorlijk schunnige grappen maakte voor 11 uur ‘s ochtends. Gelukkig ben ik wel wat gewend. Nu moet ik eerlijk toegeven dat zo’n vieze markt toch wel zo zijn charme kan hebben. Ik weet nu meer van kruiden, maar was vooral erg geinteresseerd in de verscheck van verschillende vissoorten. Daar kan ik op de vismarkt in IJmuiden natuurlijk wel ontzettend de blits mee maken.
Over de blits gesproken, mijn nieuwe kleren waren klaar! Ze hebben voor mij wat ravishing new dresses in elkaar gedraaid met mijn tekeningetjes van gister. Sommige moesten nog een klein beetje bijgesteld worden, zoompje hier, zoompje daar, maar geweldig.
Om terug te komen op de cooking class, ik was natuurlijk geen natuurtalent. Alleen het uitsmeren van de ricebutter bladen (die, geachte lezers, natuurlijk gebruikt worden voor de hier geserveerde fresh springrolls) ging uitmuntend. De juf vond dat ik “good moves” had, wat tot een lichte hilariteit bij mijn buurvrouw leidde. Helaas gooide toen de wat baldadige kok het volledige schaaltje vulling op mijn blad onder het mom van “you make burrito” en was ook het laatste gerecht gedoemd te mislukken. Onthoudt allen: squid under skin white color means fresh if skincolor not fresh. Bij deze wijsheid wil ik het graag weer even houden.

Ze zijn prachtig! Lichtroze, helemaal lichtroze en ze passen perfect.
We zijn nog steeds in Hoi An en het is hier ondertussen ook wat warmer geworden. Een graad of 40 met een hoge luchtvochtigheid, dus het is lekker klam.
Gisteren zijn we, na onze toch naar de beach (eindelijk strand met palmbomen) waar ik natuurlijk ontzettend verbrand ben, de kledingwinkels gaan plunderen. Ze hebben daar immense catalogi vol met kleren en je hoeft alleen maar wat aan te wijzen, vertellen hoe je het anders wilt en de stof erbij uit te zoeken uit de enorme kasten met rollen. Dan komt het moment van de waarheid, het meten. Het eerste vietnameze meisje pakt het schiftje en de pen en de tweede het meetlint. Vervolgens word je met grof geweld in allerlei bochten gewrongen om op de juiste manier dat meetlint om je heen te krijgen. Positief is wel dat dit alles in compleet onverstaanbaar vietnamees plaatsvindt. Wanneer ze dus dat meetlint rond je bovenbenen om om je heupen krullen is het een stuk minder confronterend wanneer de maten doorgeschreeuwd worden in een voor mij onverstaanbare taal. Waarschijnlijk staat er wel weer een of ander vietnameesje om een hoekje te wijzen en te lachen zoals me al meerdere malen gebeurd is deze vakantie, maar dit maal heb ik ze niet gehoord. Vandaag kan ik al mijn spulletjes ophalen, spannend! We gaan pas dinsdag weer weg, dus we blijven nog even hier.

Vandaag werd het me allemaal een beetje teveel, maar laat ik bij het begin beginnen.
Vanochtend vertrokken we om half acht met een tourbus vanuit Hue naar Hoi An. Toen de chauffeur om kwart over acht klaar was met zijn mentale voorbereiding werd ook daadwerkelijk de motor gestart en kon de tocht beginnen. Het beloofde strand was in de vorm van een wegrestaurant en een hoopje met vuil bestrooid zand gegoten en de bus ging zo mogelijk nog langzamer dan de trein. Het geboekte hotel (met email confirmation dit maal, iets met een ezel en een steen, misschien iets voor spreekwoord.nl) was geweldig. We werden binnengehaald (letterlijk de tassen werden zo ongeveer van ons rug getrokken) door kleine schattige en wederom redelijk onverstaanbare vietnameesjes en de kamer heeft een balkon en twee ramen en airco en een zacht bed en een badkamer MET BAD! Jullie begrijpen, hier was ik na al die vieze smurrie en beestjes al een beetje van ondersteboven. Al licht wankelend ging ik toen het dorp in (een stad kun je het in alle oprechtheid niet noemen) en liep langs allemaal mooie jurken en jassen in mooie kleuren en stoffen, die op maat besteld konden worden. Na dit alles was het wachten op de genadeklap en die kwam hard aan in de vorm van schoenenwinkels, heel veel schoenenwinkels. Ik heb daar zojuist aan een vietnamees meisje precies uitgelegd hoe mijn roze pumps eruit moeten zien, dat komt namelijk bijzonder nauw. Als het goed is zijn ze ze nu aan het maken en morgen om 5 uur kan ik ze ophalen. Het ergste is dat we zojuist besloten hebben (ik heb Paul in een evil scheme ervan kunnen overtuigen dat dit het beste is) om hier nog wat langer te blijven. Mijn levensvraag (vrij naar de vijf levensvragen die ik bij godsdienst altijd uit mijn hoofd moest leren) is op het moment te formuleren als volgt: hoe krijgt de reiziger zo veel mogelijk schoenen en kleren mee naar huis, zonder onderweg te bezwijken?
Ik ga daar nu in bad maar eens uitgebreid over nadenken.

Na een treinreis van 10 uur die ik vooral slapend heb doorgebracht zijn we nu in Hue. Aangezien we pas om 1 uur ‘s nachts uit de trein gerold kwamen, hadden we een hotel geboekt en zouden ze ons op komen halen vanaf het station. Natuurlijk was dit opnieuw fout gegaan en waren we redelijk gestrand, overgeleverd aan de freelance mannetjes die je op straat werkelijk nooit met rust laten. Het woord “nee” heeft op dit soort momenten geen enkele mening. Na drie keer “nee, ik wil geen cyclo huren” zou je je opeens kunnen bedenken. Ze kunnen het dus beter nog een vierde keer vragen. Dit potentiele reizigersdrama liep met een behoorlijke sisser af toen ik al snel de portier van het hotel ernaast wakker geschreeuwd had en we de sleutel kregen van een kamer daar. Met maar 1 beest erin (een gekko op de muur) en voor maar 7 USD vond ik dit geen slechte deal.
Alles is hier een bizarre combinatie van oosterse kleuren en steil en pompeus frans. Grote, brede straten helemaal gevuld met zenuwachtig toeterende scootertjes, wederom een hele gewaarwording. Morgen om 6 uur staat de touringcar klaar voor onze exursie naar de demilitarized zone. Nu maar hopen dat het weer redelijk blijft en de regenwolken overvliegen.

De stop in Ninh Binh was oorspronkelijk voor het fietsen, uiteindelijk zijn we hier voor het hotel. Aangezien de baas een weekje weg is, is de jongste bediende in charge en neemt dit alles bijzonder hoog op. Alles is geregeld en als het niet al geregeld is dan zorgt hij dat het binnen een uur goedkomt (zoals het maken van Paul zijn slippers). Natuurlijk hebben we ook de fietstocht ondernomen vandaag. Als je door dorpjes fietst ben je als bleekscheet de attractie van de dag en toen we bij een vergeten tempel boven op een berg kwamen (460 tredes en geen kleintjes!) kregen we thee van de mevrouw die de kaartjes verkocht. Het weer is eindelijk ook een beetje bijgedraaid dus de flessen water gaan er in een rap tempo doorheen. Ik ben eindelijk verbrand, de vakantie is nu echt begonnen! Morgen gaan we weer met de trein (wat toch ook altijd een waar avontuur is in dit land) naar Hue waar het ongetwijfeld nog warmer is dan hier en waar Paul eindelijk oorlogsverleden te zien zal krijgen. Ik ben benieuwd!

Wederom heb ik mezelf in dapperheid overtroffen en heb ik geslapen op een boot. Het enige land om me heen bestond uit grote rotsen. Heel erg sprookjesachtig en mystiek, want natuurlijk weer ontzettend veel wolken. Uit die wolken is de afgelopen dagen ook een redelijke hoeveelheid regen gevallen dus mijn bikini is nog niet uit de tas geweest. Gelukkig voor het evenwicht ook nog een slechte ervaring met de boot. Bij het opstappen uitgegleden waardoor ik met mijn laatste schone kleren (de rest was al bemodderd in Sapa) middenin een modderpoel belandde. En die stomme Vietnamezen maar wijzen en lachen. Au!
Nu weer terug uit de natuur, midden in het getoeter in Hanoi. Morgen gaan we met de trein naar het zuiden. Onderweg naar huis, maar eerst fietsen in Ninh Binh.

Het is nu wel duidelijk waarom dit dorp de city of fog heet. Alleen maar wolken en regen en kou. Gisteravond heeft onze zweedse master of fire ons geholpen met het vuur (ik zette de hele kamer vol rook, iets met een airpocket) en hebben we in ieder geval kleren en schoenen kunnen drogen. Stoer als ik dacht te zijn ben ik namelijk met maar 45 liter voor een week uit Hanoi vertrokken en daar past maar 1 lange broek in. De laarsjes hier waren heel aanlokkelijk, maar ik heb nog geen schoenen gekocht. Alles is nu compleet vermodderd en een beetje dampig, ik stink en mijn haar is vies en de rit met de nachttrein moet nog beginnen. On the bright side, als ik straks in Hanoi aankom ben ik zo repulsive dat niemand me meer lastig valt om iets te kopen of te zien!