Hier op Lombok lijkt niemand echt haast te hebben. Op Java was het verkeer een nachtmerrie. Chaos. De verkeersdeelnemers op Bali deden het allemaal al een stuk rustiger aan, hier op Lombok lijkt alles in slow motion te gaan. We (ik) hebben onze angst overwonnen en huurden een scooter. De vrouw van de receptie werkte blijkbaar al jaren met europeanen want sarcasme was haar niet vreemd toen ze lachend “ah, nice scooter” zei. De scooter was het 2010 barbie model van Honda.

Hij reed prima, dat wel, maar we moeten er bizar uitgezien hebben. Met deze scooter hebben we de kustlijn alhier verder verkend. Ik heb alvast de afstand naar de gilis gecheckt die ik morgen per boot zal moeten afleggen (en daar verheug ik me niet op). Er waren ook weer makaki aapjes. Lunch kochten we in de lokale supermarkt en toen we het op het stoepje op wilden eten toverde onze gastvrouw twee krukjes en een tafeltje op de veranda, met een brede glimlach. Mooi om te zien nog allemaal en ‘s avonds met onze eigen wheels naar de hippe lounge tent in senggigi om te eten. Jammer wel dat na 10 minuten hip loungen er vier bejaarde Nederlanders binnen kwamen luid kakelend. “Waar willen jullie zitten, wij zitten altijd daar!” so much for hip and happening…

Posted from Gunungsari, Nusa Tenggara Barat, Indonesia.