Aan de manier waarop ze onwennig met hun fiets door het zand ploegden was eigenlijk al te zien dat het Amerikanen waren. Wij hingen op de beach bij ons nieuwe onderkomen, Villa Julius (ik raad jullie aan dit niet op internet op te zoeken tenzij je bereid bent een ticket te boeken). De voorste jongen keek bewonderend in de rondte en schreeuwde naar mij: “are y’all staying here?”. Na mijn instemmende antwoord dacht hij kort na om te vervolgen met:”is it awesome?”
Tsja.
Maar er zijn zeker nadelen. De pool is bijvoorbeeld erg klein, dat wordt veel keren in mijn half uurtje dagelijkse zwem activiteit (en natuurlijk niet met mijn hoofd onder water). Verder is het erg afgelegen waardoor je zeker een kwartier door het zand moet ploegen, afzien, voordat je bij de strip bent. Er zijn ook al geen sinaasappels waardoor we gedwongen worden tot het drinken van watermelon, lemon, banana of mixed juices.
Komen jullie ook?

Posted from Pemenang, Nusa Tenggara Barat, Indonesia.

Hier op Lombok lijkt niemand echt haast te hebben. Op Java was het verkeer een nachtmerrie. Chaos. De verkeersdeelnemers op Bali deden het allemaal al een stuk rustiger aan, hier op Lombok lijkt alles in slow motion te gaan. We (ik) hebben onze angst overwonnen en huurden een scooter. De vrouw van de receptie werkte blijkbaar al jaren met europeanen want sarcasme was haar niet vreemd toen ze lachend “ah, nice scooter” zei. De scooter was het 2010 barbie model van Honda.

Hij reed prima, dat wel, maar we moeten er bizar uitgezien hebben. Met deze scooter hebben we de kustlijn alhier verder verkend. Ik heb alvast de afstand naar de gilis gecheckt die ik morgen per boot zal moeten afleggen (en daar verheug ik me niet op). Er waren ook weer makaki aapjes. Lunch kochten we in de lokale supermarkt en toen we het op het stoepje op wilden eten toverde onze gastvrouw twee krukjes en een tafeltje op de veranda, met een brede glimlach. Mooi om te zien nog allemaal en ‘s avonds met onze eigen wheels naar de hippe lounge tent in senggigi om te eten. Jammer wel dat na 10 minuten hip loungen er vier bejaarde Nederlanders binnen kwamen luid kakelend. “Waar willen jullie zitten, wij zitten altijd daar!” so much for hip and happening…

Posted from Gunungsari, Nusa Tenggara Barat, Indonesia.

There you are mister Martin. Please come in, you are the last to arrive. Welcome! Welcome to Puri Mas.

In het vorige hotel werden we bij iedere stap gevraagd om ons room number. Er waren 20 kamers en na 3 dagen wisten ze het nog niet. Hoe anders was de ontvangst hier. Bovenstaande conversatie vond plaats terwijl we beiden slechts 1 been uit de taxi hadden. Alsof ze al anderhalf uur met zijn drieën daar bij de poort speciaal op ons stonden te wachten (het was waarschijnlijk ook zo). Toen ik hem, nadat hij een kopie van mijn paspoort gemaakt had, zei dat ik slechts 1 heel belangrijke vraag had sloeg de stress toe in zijn gezicht. Een belangrijk verzoek, och heden! “is it possible to get something to eat because I’m starving”. De opluchting was enorm. “our restaurant is open until 11″. We zijn in Puri Mas, Senggigi, Lombok en het is hier geweldig. Ik wil het meisje van het restaurant knuffelen omdat ze zo stoer en aandoenlijk tegelijk is, ik wil de tuinmannen helpen met de (4) blaadjes van het pad vegen. Ik wil zwemmen tot de gunung Agung op Bali in de infinity pool, ik wil nog meer fruitsate, ik wil hier blijven!

Posted from Gunungsari, Nusa Tenggara Barat, Indonesia.

Er lijken in de wereld twee soorten terminals te zijn. Terminal A is groot, overzichtelijk, rustig, tijdloos. Natuurlijk zijn wij in Nederland redelijk verwend met Schiphol. Terminal B kan het best vergeleken worden met het reptielhuis van Artis, vol met schoolklassen, op het moment dat er een krokodil lijkt te ontsnappen. Kort samengevat zijn het plekken van immense chaos, waarvan je oren nog uren lang napiepen. De temperatuur is net even een paar graden te hoog door de slecht functionerende airco en de hoeveelheid zuurstof is fiks lager dan voor een goede gezondheid raadzaam is. We zijn op de domestic terminal van denpasar airport. The place just screams south east Asia.

Net nu echt alles klam en koud was, vanochtend zon! Putu stond vanochtend precies zijn dak open te schroeven van zijn Volkswagen (al kunnen we niet verifiëren dat het daadwerkelijk een Volkswagen was). Zo met het dak open zie je niet alleen veel meer, je ruikt ook het fruit, de bomen en vooral ook de specerijen. De hot spring was aangenaam warm (al had ik het op prijs gesteld als ze bij de deur een bordje: maakt gezond, mooi en twee jaar jonger hadden gezet, lang leve het placebo effect). De onderhandelingen voor de twee sarongs waren weer doorspekt met dramatiek, maar stukken stof kwamen van pas in het klooster. Het drankje in de sunset bar gaf heel toepasselijk uitzicht op het strand. We kunnen die strandstoel nu al bijna zien! Op naar lombok!

Posted from Banjar, Bali, Indonesia.

Mijn camera begint wat last te krijgen van alle ontberingen. Na vulkaanas (ook slecht voor vliegtuigen!), zwavellucht, vandaag stromende regen. Ons berguitstapje naar Munduk was vooral bedoeld voor de prachtige uitzichten en de heerlijke wandeltochten. Je kan vanaf het begin van je veranda zo ongeveer het eind niet zien, laat staan het fantastische uitzicht over de rijstvelden wat erachter schijnt te zitten. We vertrouwen er maar op dat het er is. Wel heeft Martijn vandaag zijn jungle skills kunnen gebruiken. Jungle umbrellas groeien ook hier! Dus altijd een paraplu bij de hand.
Morgen gaan we maar een tochtje met de auto van Putu doen, onze guide van vandaag. Hij vertelde ons vol enthousiasme over zijn auto (glimmend), een oude volkswagen en vol afgrijzen van alle andere vehicles (met een vies gezicht), de Japanse auto’s. We zijn benieuwd.

Posted from Banjar, Bali, Indonesia.

Zie hier het resultaat van onze noeste arbeid van vandaag. We waren op kookles. De dames hadden alle ingrediënten al voor ons uit de tuin geplukt en gingen vervolgens met zijn vieren kijken hoe wij de groenten klein sneden. Het was jummie!
Verder heb ik vandaag een sarong gekocht. Blijkbaar zien we er heel armoedig uit. Voordat ik goed en wel iets vast had fluisterde ze al “i give you discount”. Prijs werd vastgesteld op 90.000 roepia. Terwijl ik stond af te rekenen liep een oudere Amerikaanse dame binnen en die kreeg ijskoud “280.000 roepia” te horen. Wonderlijk. Maar ik ben in mijn nopjes met mijn nieuw stuk stof. Al is het alleen al omdat dat nog niet heel erg stinkt (en de rest van mijn spullen wel. Er begint nu ‘s ochtends een ritueel van ruiken en afkeuren totdat ik terug bij keuze 1 ben die nog het minst bleek te stinken). Zouden ze in Munduk naast rijstvelden en uitzichten ook wasmachines hebben? Morgen weer back on the road.

Posted from Ubud, Bali, Indonesia.

Na een etentje (Mexicaans) en een biertje met Oscar en Miranda op de fiets naar huis door de stromende regen. We voelen ons nu al helemaal thuis (maar hopen toch morgen op wat meer zon).

Posted from Ubud, Bali, Indonesia.

Er zijn mensen die, wanneer het op eten aankomt, heilig de methode aanhangen dat als de ingrediënten apart lekker zijn, de combinatie automatisch nog beter is. Deze mensen wil ik graag om 4 uur ‘s ochtends een oude witte boterham met jam en hagelslag laten proeven. En kan iemand me vertellen, in vredesnaam, waarom ik, nadat ik overnacht heb midden op een koffieplantage, geen goede koffie kan krijgen?!
Held van het verhaal van gisteren, Mitsu-mini-Van, was de nacht blijkbaar beter doorgekomen dan wij (beter ontbijt? wel goede koffie?) en stond vrolijk te brommen terwijl de zon langzaam opkwam. Kawen Ijen, daar komen we! Onderweg nam ik de zaken nog even met Sema, onze londense reisgenote, door. Water in de tas, check. Emergency cookies, check. Het is een uur stevig klimmen, dan een theehuis en dan nog een half uur naar de rand van de caldera maar dat zou minder zwaar zijn. Check. Mitsu-mini-Van spuugde ons op de parkeerplaats uit (50 minuten helemaal door elkaar gerammeld opgekropt in een benauwde van dan stap je niet uit, dan rol je eruit). De gids wees ons het pad. Die kant op, kan niet missen. The book is never wrong. Dus als het boek zegt dat het steil is, dan is het steil. Het was een beetje Hans en Grietje meets meisje met de zwavelstokjes omhoog. We volgden de kruimels knalgele zwavel die op het pad naar boven lagen. Het meer was fantastisch en het uitzicht adembenemend. Er waren maar weinig toeristen (waarschijnlijk geen Mitsu-mini-Van) waardoor we in alle rust konden genieten en praten met de zwaveldragers. Geen horses, geen jassenverkopers. Foto doet het uitzicht geen recht, maar voor de volledigheid.

Onvoorstelbaar genoeg had Mitsu-mini-Van nog wat power over en bracht ons naar de haven voor de ferry naar Bali. Het zou nog een uitdagende reis worden, maar al om 7 uur Bali tijd riep onze niet Engels sprekende taxichauffeur: “monkey monkey, oe oe monkey”. We waren in Ubud, monkey forest. Hier was ons volgende hotel.

Posted from Ubud, Bali, Indonesia.

The book is never wrong. Daar zaten we, stoere reizigers, in een Mitsubishi minivan gepropt met de lonely planet op schoot met angst en beven te kijken naar die ene regel tekst. The road is very badly paved although at the time of writing it is possible to do this without a 4 x 4 . Ok, geen 4×4 dus, maar een Mitsubishi minivan uit 1989, afgeladen vol, was wellicht weer het andere uiterste. Met een gemiddelde snelheid van 7 km/h blijkt het te kunnen. We reden dwars door alle koffie-, rubber en palmplantages. Spectaculair. En in dit tempo hadden we tijd genoeg het allemaal te bekijken. De accomodatie was ook wat lachwekkend. For some very faded Dutch colonial atmosphere moesten we hier zijn. Mij gaf het een beetje de indruk dat er 25 jaar geleden een huwelijk is gehouden en dat ze nooit meer de moeite hebben genomen het allemaal af te breken. Rijen, rijen met oude stoelen en bijna geen gasten. Gelukkig was het weer een heel kort nachtje. Om 4 uur opstaan, er moest weer een vulkaan beklommen worden. Het zou een flinke klim worden lazen we. The book is never wrong.

Posted from Ubud, Bali, Indonesia.